ŞEYTAN ORDUSU

VƏHHABİLİK

  • News Code : 268041
  • Source : ABNA -xeber agentliyi
Vəhabilik nədir? - kimin ardıcıllarıdır? və kimlərə qulluq edirlər?

Vəhabiliyin qurucusu Məhəmməd ibn Abdulvəhhab adında Ərəb yarımadasından yaşayan bir hənbəli imamdır. Ümumi olaraq Vəhhabilik müstəqil bir Məzhəb deyil. 1200 illərdə yaşamış olan İbn Teymiyyənin təlimlərinə əsaslanan Həddindən artıq Hənbəli (Gulatı Hənbəlilik) Axınıdır. İbn Abdulvahhabın fətvalarını istismar edərək Osmanlılara qarşı döyüş açan Səud Xanədanının fəsadları səbəbiylə Osmanlı Üləması üsyanı Vəhhabi Üsyanı olaraq anmışlardır. Vahəbilər öz vəhabi olmayan digər müsəlmanlardan çox sevilməzlər, çünki Vahəbilər başqa məzhəblərdən olan müsəlmanları müsəlman olaraq görməzlər. Vahəbilər digər məzhəblərə görə çox daha həddindən artıqdır. Vahəbilər zamanında xüsusilə Şiələrə qarşı bir çox qırğın etmişdir. Usamə bin Ladin və Zarkavi kimi terröristlər də Vəhabidir. Ayrıca ərəb kral sülaləsidə Vəhabi Məshəbinə bağlıdır. Səudiyyə-Ərəbistanın 73% vəhabidir. Vəhabilik Əhmədiyə Məzhəbi kimi, haqq Məzhəblərindən olmadığı üçün, tamamıyla Sünni Məzhəbi olaraq etibarlı deyil. Qurucusu Məhəmməd bin Abdulvəhhabın ingilis agentlərlə olan əlaqəsi, bu məzhəbin fikir qurucularının əslində ingilislər olduğu fikirini dəstəkləməkdədir

On səkkizinci əsrin sonunda, Ərəb yarımadasının səhralarla bağlı Nəcid bölgəsində, siyasi reaksiyoner Vəhhabi məzhəbinin qurucusu Məhəmməd ibn Abdulvəhhab, 1744dən sonra özünü himayəsi altına alan Də'riyye Əmri Məhəmməd min Səudla birləşdikdən sonra vəzləri, nəsihətləri və dəvət məktublarıyla məzhəbini yaymağa davam etdi. Dindən uzaqlaşan Müsəlmanlarla kafirləri bir tutub bunların can və mallarını halal sayan yeni məzhəb-dövlət sürətlə yayıldı. On beş il içində Nəcid, Asar və Yəmənin çoxsu Vəhhabi oldu. Abdulvəhhab, İbni Səudla birlikdə cihad saydığı döyüşlərə qatılırdı.

Bu sırada Vəhhabi-Səudi sahəsi içinə girən hər yerdə tam bir dövlət gücü istifadə edildi. Məhəmməd ibn Abdulvəhhabın ələ keçərilən şəhərlərə təyin etdiyi Vəhhabi qazilar, məzhəbin hüququnu inkişaf etdirdilər. Vəhhabi qubernatorlarının vəzifələndirdiyi zor qüvvələri xalqın başına tam bir din polisi kəsildilər. Tütün çəkmək, çalğı dinləmək, ipək paltar geymək qadağan idi. Səhər namazından sonra məscidlərdə yoxlama edilər üç dəfə üzrsüz olaraq məscidə gəlməyənə, içki içənə edildiyi kimi kütlənin qarşısında qırx dəyənək vurulardı. Məhəmməd ibn Abdulvəhhab öz şəhərində oturanlara ənsar çöldən gələnlərə mühacirin deyərdi. Bu tutumundan ötəri qardaşı Süleyman ibn Abdulvəhhab ona bir rədd məktubu yazdı.

2000 (İki min) Şiə öldürüldü

Məhəmməd min Səud 1766da öldü. Yerinə oğulu Əbdüləziz ibn Səud keçdi. Dövlətin mənəvi lideri Məhəmməd ibn Abdulvəhhab o zaman həyatda idi. 26 il daha yaşadı və 1792də öldü. Vəhhabi-Səudi dövləti 1790dan sonra gücləndi. Şəxsən Osmanlıya bağlı olduğu halda paytaxt İstanbula uzaqlığı ötərisiylə mərkəzi nüfuzdan sıyrılan bu bölgədə inkişaf edən yeni siyasi birlik, arxa arxaya zəfərlər qazanırdı. Əbdüləziz cihad adını verdiyi döyüşlərdən əldə edilən qəniməti köhnə Osmanlı üsuluyla beşə bölər, bir hissəsini öz götürər qalanı adamlarına paylayardı. Bu üsul döyüşlərin cazibədarlığını artırırdı.

13 May 1802də, Əmr Əbdüləzizin oğulu Səudun əmrində Vəhhabi döyüşçüləri Kərbəlada 10 Məhərrəm yasını qeyd edən Şiələrin üzərinə hücum etdilər... Bir rəvayətə görə 2000, bir başqa izahata görə 10 min Şiə bu hücumda öldü. Hz. Hüseynin(ə) türbəsi yağma oldu. Kərbəla yandı, yıxıldı, tarixdə bir dəfə daha matəmə büründü. Bu döyüşdə ölən bir Şiənin yaxını daha sonra 4 Oktyabr 1803 günü məsciddə namaz qılan Əbdüləzizi kürəyindən xəncərləyərək intiqamını alacaqdı. Vəhhabilər, ortaya çıxdıqları ilk illərdən etibarən, İslamın içində köhnə Sasani imperatorluq ənənələriylə yaşayan İranlıları ən böyük düşmən bilmişlər idi.

Vəhhabilər Kəbə qarşısında

Vəhhabilerin əsl məqsədləri İslamın mərkəzini ələ keçərmək idi. Məkkə və Mədinə üzərində ağır təzyiqləri Məhəmməd ibn Abdulvəhhabın İbni Səudla birləşməsindən on il əvvəl başlamışdı. Abdulvəhhabın yandaşları 1733-cü ildə Məkkə Əmri min Səiddən həcc icazəsi istəmişlər idi. Otuz adam idilər. Əmr bunları Haremeynin alimləriylə münazaraya dəvət etdi. Qəbul etdilər, ancaq alimlərlə baş edə bilmədilər. Məğlub oldular. Məkkə qazısı küfrlərinə hökm verdi. Bəziləri həbsə atıldı, bəziləri qaçmağı bacardı. Bu hadisədən sonra Hicaz bölgəsi Vəhhabilərə bağlandı.

1790-cı ildə Məkkə Əmri Qalib silahlı Vəhhabilərlə ilk dəfə qarşılaşdı. Bu qarşıdurmadan sonra Qalib işin ciddiliyini anlayınca Taif Qalasını təmir etdirdi. Məkkənin ətrafındakı təpələrə qalalar, bürclər qurdurdu. Vəhhabilər 18 Fevral 1803də Taifə girdilər. Hər yeri yandırıb yıxdılar, xalqı öldürdülər. Yığdıqları kitabları meydanlara yığaraq atəşə verdilər. Peyğəmbərin əmisioğlu Abbasın türbəsini yıxdılar. İki yarım ay sonra 30 Aprel 1803də Məkkəni alldılar. Səud ibn Əbdüləziz Kəbəni təvaf etdi. Üləma beyət etdi. Əbdüləziz onlara belə danışdı: "Sizin dininiz bu gün kamal dərəcəsinə çatdı. İslamın nemətiylə şərəflənib Cənabı Haqqı özünüzdən razı edib xoşnud etdiniz. Artıq əba və əcdadınızın batil inanışlarına meyl və rəğbətdən və onları rəhmət və xeyrlə yad və zikrdən qorxun və qaçının. Əcdadınız tamamilə şirk üstündə vəfat etdilər... Hz. Peyğəmbərin məzarı qarşısında, əvvəllər olduğu kimi dayanaraq, təzim və salatı salam gətirmək, məzhəbimiz tərəfindən qeyri qanunidir... Onun üçün oradan keçənlər oxumadan keçib getməli və yalnız [əssələmi ala-2 Məhəmməd] deyə salam verməlidir..." İbni Səud bu danışmadan sonra Hz. Peyğəmbər (S), Ömər, Əbu Bəkr, Əli(ə) və Fatimənin (S.Ə) doğulduqları evləri yıxdırdı.

Vəhhabilerin bu ilk Məkkə zəbti qısa sürmüşdü. 25 gün sonra Əmr Qalibin qüvvətləri geri gələrək müqəddəs şəhərləri qurtardılar. Ancaq Əbdüləziz İbni Səudun bir Şiə tərəfindən xəncərlənərək öldürülməsindən sonra yerinə keçən oğulu Səud İyun 1805də Mədinəni bir il sonra Məkkəni zəbt etdi. Bütün məzarları balıq kürəy i kimi dümdüz etdi. Xalqı qadağan edərək boğdu. 1811-ci ildə Vehhabi-Səudi dövləti Hələbdən Hind Okeanına, Basra Körfəzindən Qırmızı Dənizə uzanırdı.

Nəhayət Osmanlı oyanır

Osmanlı Dövlət Arxivində və rəsmi sənədlərində daha sonra Xaricilər olaraq adlandırılacaq olan bu qanlı-radikal, primitiv islahat hərəkəti, İstanbulun əlaqəsini ilk dəfə Sultan I. Mahmud (1730-1754) zamanı çəkdi. O çağda Osmanlı təbası olan Necid xalqının bir qisimi, Bağdad Qubernatoru Süleyman Paşaya şikayət etmişdi. Padşah Ciddə Qubernatoru Osman Paşaya fərman göndərərək dövlətə silah çəkən Vehhabilerin əzilməsini istədi. Nə var ki Osmanlının artıq bunu edəcək nə kafi əsgər gücü, nə də siyasi taqəti vardı. İşi nəsihətlə həll etməyi düşündü.

Taif Vəhabilər tərəfindən işğal edildi (18 Fevral 1803).

Cövdət Paşa, Vəhabilərin Taifdə törətdiklərini öz qələmi ilə belə təsvir edir:

 "Vəhabilər Taifdə tapdıqları əşyanı ordularına ötürərək dağlar kimi yığdılar. Onların təkcə kitablara etdikləri ehtiramsızlıq, küçələrə atmaları idi. Buna görə də Buxari və Müslimin Səhiheyni və hədis kitabları, dörd məzhəb üzrə yazılmış fiqh kitabları, ədəbiyyat, fünun və sairədən minlərlə kitab, ayaqlar altında sürünər oldu. İçlərində Müqəddəs kitablar da var idi... Uzun müddət bu qədər kitab və mötəbər əsər belə ayaqlar altında qaldı. Malların beşdə birini əmrləri, geri qalan qismini də o vəhşilər aralarında bölünmə etdilər" (Tarixi Cövdət, VII, 206 (VII, 262-263).

MƏZAR DAŞLARINDAN QALA ETDİLƏR

"1744də Məhəmməd ibn Abdulvəhhabla birləşərək onun mənəvi dəstəyində Səudiyyə xanədanını quran Muhammed ibn Səudun nəvəsi İbni Səud, 1805də Mədinəni, 1806da Məkkəni zəbt etdiyində məzhəbin inancı gərəyi bütün məzarları dümdüz etdi. Mədinədə Baqi Qəbiristanlığının daşlarıyla qalalar tikdi. O zamana qədər bilinən bütün İslam böyüklərinin məzarları təxrib edildi. Araşdırmaçılar bu təxrib hərəkətinə balıq kürəyi adını verdilər. Vehhabiler yanında türbə olan məscidləri də yıxırdılar. Buna görə onlara "məbəd dağıdıcıları"adı verənlər çıxdı.Qəbiristanlıq ziyarətinə daha sonra icazə verildi."

250 illik muvahhidin hərəkəti

"Müridlərinin özlərinə "tövhid yanlısı" (unitar) adını verdikləri, 18. əsrdə Neciddə Məhəmməd ibn Abdulvəhhab tərəfindən qurulan mutəkit İslam cəmiyyəti. Doktrinaları ibni Teymiyyenin (ölm.1328) yeni-Hənbəli yoluna əsaslanar. Xüsusilə övliya kül idi və qəbir ziyarəti kimi İslama sonradan girmiş uydurmaları rədd edər. Saqqal kəsməyi, tütün çəkməyi, musiqi dinləməyi, təsbeh çəkməyi, məscidləri bəzəməyi və minarə tikməyi qadağan edər. İçində iştirak etdiyi əsgəri zəfərlərlə inkişaf edən hərəkət, Məhəmməd ibni Səud və özündən sonra gələnlərlə geniş bir sahəyə yayılmışdı. Vəhhabiler Ərəbistanı fəth etdilər (Məkkə 1803) və Ərəbistanın xaricinə daşdılar. 1812də gerilədilər və 1819da Osmanlılar tərəfindən uduzmaya uğradıldılar. Riyadda yenidən ortaya çıxışlar. Kiçik bir kəsilmədən sonra ibni Səuud ailəsi 1902də ölkədə iqtidarı ələ keçi rdi və qurucusunun saf düşüncələrini güzəştsiz tətbiq etdi. Vehhabilik Ərəbistanın xaricinə çıxdı Hindistan, Türkistan və Əfqanıstana yayıldı." Grand Larousse, Wahhabites maddəsi, Parıs 1964, shf. 912

Vahhabi çıxışı geniş əks-səda tapdı

"Hindistanda Əhməd Barelvi (1786-1831) Brahman çoktanrıcılığının təsirindəki ölkəsində, uzun zamandır yaşayan, bütpərəst qalıqlar və əzizlər kül idinə qarşı Vehhabilikə bənzər siyasi doktrinalar yayırdı. Günümüzə Vehhabilik, xüsusilə İbni Səudun Hicazda keçici Şəriflər rəhbərliyini aşırtmasından sonra (1924) din və siyasət baxımından Ərəbistanın əhəmiyyətli bir qisiminə yayılmış və Mesopotamiya, Somali kimi ətraf ölkələrə də daşmışdır." Henri Masse, l'İslam, Parıs, 1930 Shf. 208

VAHHABİLİKİN QANUNLARI

Dini silahla tətbiqə işləyən, namaz qılmayana ölüm cəzası nəzərdə tutan, özlərindən olmayanları kafir bilərək qəbiristanlıqlarını ayıran, Peyğəmbər dövründə olmayan hər şeyi pozğunluq elan edən, əməlsiz imanı küfr sayan, Quran ayələrini ağılla şərh etməyi qadağan edən Vehhabilikin ana qanunları bu 18 maddədə toplanır:

1) Allahın şəxsi, sifəti və hərəkəti eynidir. Ayrı ola bilməz.

2) Bu Tövhiddir. Tövhidə inanmayanın malı, canı halaldır.

3) Əməl imanın içində gizlidir, əməlsiz iman ola bilməz.

4) Əməli yerinə yetirməyənə hərb açılar. Kəsdiyi məğlub etdilməz. Bu kəslərə qarşı cihad edilər.

5) Ayələri şərh etmək küfrdür. Hökm zahirə görədir.

6) Allaha vasitəsisiz ibadət şərtdir. Mürşid, şeyx, vəli, vasitəçi küfrdür.

7) Qəti dəlil Qurandır. Şiə, kəlam, təsəvvüf, təriqət uydurmadır.

8) Quran və Hədis' dən başqa hər şey bidətdir.

9) Məzar, türbə etmək, əhd həsr etmək, qəbir ziyarəti küfrdür

10) Allahdan başqa kimsədən kömək gözləmək küfrdür.

11) Əməldə 4 məzhəb halaldır. Təriqət küfrdür, istismar vasitəsidir.

12) Namazı camaatla etmək şərtdir. Namaza gəlməyən cəza alar.

13) Siqaret, nargilə, içki və qəhvə içənə qırx dəyənək vurular.

14) Vəqf batildir. Vəqf quranlar sərvətlərini qaçıranlardır.

15) Tilsim, təsbeh, zikr, sünnə və nafilə namaz batildir.

16) Əl öpmək, boyun qırmaq, övliya qəbiri və saqqalı şərif ziyarəti, mövlud və əzələsidə oxuma, çalğı dinləmək, əylənmək şirkdir.

17) Rüfai, Kadıri, Nakşibendi və bənzəri təriqətləri küfrdür.

18) Əhli beyt sevgisi daşımaq, Əli övladını günahsız saymaq şirkdir.

 

VƏHHABİLİK YOXSA SƏLƏFİLİK

Qeyd etdiyimiz kim vəhhabilər, tarix boyu müxtəlif cinayətlərə mürtəkib olduqları üçün, dünyada "vəhhabi" adına qarşı kəskin bir nifrət hissi oyanmışdır. Bu məsələdən agah olan vəhhabilər, xarici ölkələrə təbliğə getdikdə, orada, ifratçı əqidələrini təbliğ etmək naminə, adlarını dəyişməyə məcbur qaldılar. Elə bu səbəbdən də, özlərini sələfə (yəni islama ilk iman gətirənlərə) mənsub etməklə, "sələfilik" adı altında vəhhabilik əqidəsini yaymağa başladılar.

Hal-hazırda belə bir sualla qarşılaşırıq ki, sələfilər və ondan sonrakı nəsillər, görəsən Məhəmməd Peyğəmbərin (s) bütün sünnələrinə (Peyğəmbərin (s) buyuruqları və rəftarları) itaət edirdilərmi? Yoxsa, Həzrət Əli (ə) və ya şiələrə olan düşmənçilikləri ucbatından (necə ki, özləri də bu məsələyə işarə etmişlər), bəzən də digərlərinə olan ifrat məhəbbətin nəticəsində Quran və sünnə ilə müxalifət etmişlər? Gəlin birlikdə sünni mənbələrinə əsasən gətirdiyimiz şahidləri dinləyək:

1. Bəzi müstəhəb əməlləri tərk etmək:

Vəhhabilərin, şəxsiyyətinə kor-koranə pərəstiş etdikləri İbn Teymiyyə adlı şəxs yazır: "Müftilərin bir qismi şiələrin xüsusi diqqət yetirdikləri bəzi müstəhəb əməlləri tərk etməyi lazım bilirlər. Doğrudur, bu tərk, vacib həddində deyil, lakin belə bir müstəhəb əməlləri yerinə yetirmək bir növ özünü şiələrə oxşatmaq deməkdir. Belə etməsələr, sünni şiədən seçilməyəcək. Şiələrdən seçilmək, uzaqlaşmaq və onlardan müxalif olmaq isə bu cür müstəhəb əməlləri yerinə yetirməkdən da-ha məsləhətə uyğundur" (Zərqani, "Şərhul-məvahib", 5/13).

2. Əmmamə dolamaq:

İraqi, əmmamə bükməyin forması haqda yazır: "Təbəranidən nəql olmuş zəif bir hədisdən başqa heç bir rəvayətdə görmədim ki, əmmaməni sağ tərəfdən bükmək lazımdır. Hətta bu hədisi səhih hədis kimi belə qəbul etsək, “Peyğəmbər (s) əmmaməni sağ tərəfdən büküb, sonra onu sol tərəfə dolayırdı”-desək də (necə ki, bəzi alimlər belə edirlər), lakin bü cür bükmək şiələrə məxsus olduğu üçün daha yaxşıdır ki, onlara oxşamayaq deyə, belə bükülməsin”.

3. Qəbrin (sinə daşının) saf (müsəttəh) olması

Qəzzalinin fiqh kitabı olan "Vəciz" və habelə bu kitabın şərhində ("Fəthul-əziz fil-fiqhil-Şafei”) yazılmışdır: "Qasim İbn Məhəmməd İbn Əbu Bəkr deyir:

İbn Teymiyyə yazır: "Müftilərin bir qismi şiələrin xüsusi diqqət yetirdikləri bəzi müstəhəb əməlləri tərk etməyi lazım bilirlər. Doğrudur, bu tərk vacib həddində deyil, lakin belə bir müstəhəb əməli yerinə yetirmək bir növ özünü şiələrə oxşatmaq deməkdir”.

“Peyğəmbərin (s) Əbu Bəkr və Ömərin qəbrinin müsəttəh (Sinə daşının dörd bucaq şəklində düzəlməsi və dörd barmaq qədərində yerdən ucalması və üstünün düz olması) olmasını gözümlə gördüm”.

İbn Əbi Hüreyrə (Zəhəbi yazır: İbni Əbu Hüreyrə Şafeilərin şeyxi və rəhbəridir) isə deyir: “Daha yaxşıdır ki, sinə daşını müsəttəh yox, yumru edək. Çünki, şiələr qəbirlərinin üstünü müsəttəh edirlər. Və bizim onlarla müxalifət etməyimiz daha məsləhətə uyğundur" ("Nəvəvi əl-Məcmu”, 5/229; "İrşadul-sari", 2/ 468).

4. Peyğəmbərdən (s) başqasına salavat göndərmək:

Zəməxşəri (təvəllüdü: 536 h.q.) yazır: "Əgər soruşsanız ki, Peyğəmbərdən (s) başqasına salavat göndərmək haqqında nə deyə bilərsiniz, deyərəm: Allah-taalanın buyurduğuna əsasən, hər bir möminə salavat göndərmək olar. Necə ki, Qurani-kərimdə buyurur: "Allah sizə salavat göndərir" ("Əhzab", 43). Başqa bir ayədə buyurur: "Ey Peyğəmbər (s) günahkarlara salavat göndər, çünki, sənin salavatın onların sakitliyinə səbəb olur" ("Tövbə", 103). Həmçinin, Peyğəmbər (s) buyurur: "İlahi, mənim atamın sülaləsinə həmişə salavat göndər". Lakin alimlərin nəzəri budur ki, salavatı yalnız Peyğəmbərə göndərmək olar. Peyğəmbərin Əhli-beytinə isə, Peyğəmbərin (s) kənarında salavat çəkmək olar: İlahi, salavat göndər Peyğəmbərə və onun ailəsinə.

"Müstəhəb namaz camaatla qılınmalıdır, yoxsa fərdi? İki cür cavab verilir: 1. Camaatla qılınsa, daha fəzilətlidir. Çünki Ömər camaatı Ubəy İbn Kəbin arxasında müstəhəb namaz qılmaq üçün dəvət etdi. 2. Fərdi qılmaq daha fəzilətlidir. Çünki Peyğəmbər (s) qəməri aylardan birində gecə namazlarını məsciddə qılırdı. Sonra ayın qalanını məscidə getmədi və buyurdu: Öz evinizdə namaz qılın! Müstəhəb namazları evdə qılmaq daha fəzilətlidir...”

Birinci nəzər düzgündür..."

Peyğəmbərin ailəsinə (Əhli-beytə) salavat göndərmək isə (məs: Əli əleyhissəlam demək) məkruhdur. Çünki, salavat Peyğəmbərə aid olunur. Bundan əlavə Əhli-beytə salavat göndərən, şiə adı ilə müttəhim olunur ("Təfsirul-kəşşaf", 3/541).

5. Peyğəmbərlərdən (s) başqasına salam söyləmək:

"İbn Həcər yazır: "Şəriətə əsasən insanlar diri olduqları halda bir-birlərinə salam söyləyə bilərlər. Bu məsələni bütün alimlər qəbul edirlər. Lakin alimlər Peyğəmbərlərdən (s) başqasına (dünyadan köçdükdən sonra) salam göndərməklə əlaqədar müxtəlif fikirlər söyləmişlər. Bəziləri, hər bir diri, yaxud dünyasını dəyişmiş insana salam (rəhmət) deməyi caiz bilir. Bir sıra alimlər və Peyğəmbərlərin (s) ardınca dünyadan köçənlərə salam söyləməyi caiz bilirlər. Lakin mərhum bir fərdə salam (rəhmət) göndərmək caiz deyil. Çünki, bu işi şiələr görür. Bu məsələni Nəvəvi, Şeyx Əbu Məhəmməd Cuveynidən nəql etmişdir" ("Fəthul-bari", 11/ 142).

6. Əmmamə bükməyin forması:

“Əmmaməni gərək Peyğəmbərin (s) bükdüyü kimi başımıza dolayaq. Və bu əsl sünnəyə əməl etməkdir. Amma bu gün Peyğəmbər (s) kimi əmmamə dolamaq şiənin böyük alimlərinə aid olduğu üçün onlara oxşamamaq naminə, biz bu işi görməməliyik" ("Şərhul-Məvahibul-lənunniyyə").

7. Səhabənin sözünün Peyğəmbər sünnəsinə üstünlüyü:

Bəqəvi yazır: "Müstəhəb namaz camaatla qılınmalıdır, yoxsa fərdi? İki cür cavab verilir. 1. Camaatla qılınsa daha fəzilətlidir. Çünki Ömər camaatı Ubəy İbn Kəbin arxasında müstəhəb namaz qılmaq üçün dəvət etdi. 2. Fərdi qılmaq daha fəzilətlidir. Çünki Peyğəmbər (s) qəməri aylardan birində gecə namazlarını məsciddə qılırdı. Sonra ayın qalanını məscidə getmədi və buyurdu: Öz evinizdə namaz qılın! Müstəhəb namazları evdə qılmaq daha fəzilətlidir...

Birinci nəzər düzgündür..." ("əl-Təhzib fi fiqhil-Şafei", 3. 232).

(Yəni, Səhabənin sözü Peyğəmbərin (s) sünnəsindən qabağa keçir!!!)

8. Peyğəmbərin (s) sünnəsi qarşısında Müaviyənin mövqeyi:

Sol ələ üzük taxmaq;

"İlk dəfə Peyğəmbərin (s) sünnəsinin əksinə olaraq sol ələ üzük taxmaq, Müaviyə tərəfindən baş verdi" ("Rəbiul-əbrar", 4/24).

“Təlbiyə”ni (“ləbbeyk” demək) tərk etmək;

Səid İbn Cubeyr nəql edir: "İbn Abbasın kənarında həcc əməlini yerinə yetirirdik. O məndən soruşdu: Ey Səid, təlbiyə səsi eşitmirəm. Dedim: Camaat Müaviyədən qorxur. Bu zaman o, öz çadırındın çıxıb təlbiyə deməyə başladı: “Ləbbeyk, Allahummə, ləkə ləbbeyk. Hətta Müaviyə istəməsə də, ləbbeyk, İlahi, Əliyə (ə) olan kinləri ucbatından Peyğəmbərin (s) sünnəsini tərk edən şəxslərə lənət et!”

Sindi yazır: “Əli (ə) həmişə Peyğəmbərin (s) bütün sünnəsinə əməl etdiyi üçün Müaviyə kimilər ona olan kin-küdurət üzündən Peyğəmbərin (s) sünnəsini tərk edirdilər" ("Sünənun-Nəsayi", 5/253; "Sünənul-Kubra", 7/244).

Peyğəmbər (s) hədislərinə etinasız yanaşmaq;

İbn Əsakir, Rəca İbn Heyvətdən nəql edir: "Müaviyənin həmişə hədis deməkdən acığı gəlir və bizə tapşırırdı ki, Peyğəmbərdən (s) hədis deməyin. Mən təkcə bir dəfə eşitdim ki, Müaviyə Peyğəmbərdən hədis desin" ("Tarixi Mədinəti Dəməşq", 59/167, İbni İdris deyir: "Eşitdiyinə görə Müaviyə Peyğəmbərdən (s) çox az hədis nəql etmişdir").

Peyğəmbərin (s) hökmü və Müaviyənin hökmü;

İbn Əbdurrəbih deyir: "Əbdur-Rəhman İbn Xalid İbn Vəlid və Nəsr İbn Həccac ilə Müaviyənin hüzurunda Xalid İbn Vəlidin nökəri Abdullah İbn Həccacın kimliyi barəsində mübahisə edirdilər. Mübahisə uzun çəkdiyindən Müaviyə öz katibinə göstəriş verdi ki, bu iki şəxsin işinin həlli üçün başqa bir vaxtda məhkəmə iclası təşkil etsin.

“Səhih Müslim”də yazılmışdır: "Hüzeyfədən nəql olunur ki, Peyğəmbər (s) buyurdu: "Mənim səhabələrimin arasında on iki nəfər münafiq var ki, onlardan səkkiz nəfəri dəvə iynənin deşiyindən keçməyənədək behiştə daxil olmayacaqlar" ("Səhuhi-Müslim", 8/122).

Məhkəmə başlandı. Müaviyə hakim xələtini əyninə geyinib öz kürsüsündə əyləşdi. Və bu iki şəxsə izin verdi.

Nəsr İbn Həccac dedi: (Abdullah) Mənim qardaşım və atamın oğludur... Atam mənə onun öz oğlu olduğunu bildirmişdir.

Əbdürrəhman dedi: (Abdullah) Mənim nökərim, atamın nökərinin və qulluqcusunun oğludur. O zinadan əmələ gəlmişdir.

Müaviyə dedi: Ey Məmur, al bu daşı Nəsr İbn Həccaca ver. Nəsr, bu hökm Peyğəmbərin (s) hökmüdür: "Zinadan olmuş övladı kişiyə verin. Zinakar qadına isə daş verin.

Nəsr dedi: "Ey Əmirəlmöminin, axı sən özün bu hökmü Ziyadın haqqında icra etmədin?"

Müaviyə dedi: "O, Müaviyənin hökmü idi, bu isə, Peyğəmbərin hökmü" ("əl-Əqdul-fərid", 6/133).

(Yəni, o zaman şəxsi mənafeyim tələb edirdi ki, Peyğəmbərin (s) hökmünün əksinə olaraq öz hökmümü icra edim. Lakin bu məsələdə heç bir mənfəət olmadığı üçün Peyğəmbərin (s) hökmünü icra etdim.-Müt.)

Şərab içmək;

Əhməd İbn Hənbəl yazır: "...Abdullah İbn Bureydə nəql edir: Mən və atam Müaviyənin yanına gedib xalçasının üstündə əyləşdik. Bizim üçün yemək gətirdilər və biz o yeməyi yedik. Sonra süfrəyə şərab gəldi. Müaviyə şərabdan içdi. Ondan sonra atam şərab içərək dedi: Peyğəmbər (s) şərabı haram etdiyi gündən bəri şərab içməmişdim... ("Müsnədu Əh-məd", 5/347).

9. Peyğəmbərdən (s) hədis nəql etməmək;

Şəbi deyir: "Düz bir il İbn Ömərlə oturub-durdum. Amma bir dəfə də olsun Peyğəmbərdən hədis nəql etdiyini eşitmədim" ("əl-Mühəddisul-Fazil", 551).

Deməliyik ki, sələf və səhabənin bəzisinin Peyğəmbərin (s) hədislərinə etinasız yanaşaraq onları camaata nəql etməməkdən, şərabın haram olduğunu bilərək onu içməkdən, Məhəmməd Peyğəmbərin (s) sünnəsinin qarşısında yeni hökm və sünnə gətirərək durmaqdan məqsədləri, yalnız şiələrin və ya Həzrət Əlinin (ə) o məsələlərə artıq əhəmiyyət verməsinə xatir olmuşdur. Necə ki, "təlbiyə" məsələsində oxudunuz. İndi özünüz deyin, bunlar (səhabələrin hamısı) Peyğəmbərin (s) sünnəsinə əməl edənlərdilərmi? Və bizə vacibdirmi ki, səhabələrə iqtida edək?

10. Peyğəmbəri (s) öldürmək üçün plan cızanlar;

“Sihah” və “Sünən”də yazılmış rəvayətlərə əsasən səhabələrdən bir qrupu Məhəmməd peyğəmbəri (s) öldürmək üçün plan cızdılar. Bu hadisə Təbuk döyüşündən qayıtdıqdan sonra baş verdi. Peyğəmbər (s) uca bir təpənin başına çıxdığı vaxt üzlərinə niqab bağlamış xam səhabələrdən bir neçəsi Peyğəmbərin (s) miniyini sürən Əmmarın üstünə hücum etdilər. Onlar bu işləri ilə istəyirdilər ki, Peyğəmbərin (s) miniyini hürküdərək onu təpənin başından uçuruma yıxsınlar. Sözsüz ki, yalnız Allah öz məqsədinə yetişir. İndi isə, bəzi rəvayətləri nəzərinizə çatdırırıq:

1. Əhməd “Müsnəd”ində yazır: "Mənə Abdullah rəvayət etdi ki, bu rəvayəti ona atası Yeziddən nəql etmiş, Yezid, Vəlid İbn Abdullah İbn Cumeydən və o da, Əbu Tufeyldən nəql edib:

“Peyğəmbər (s) Təbuk döyüşündən qayıtdıqdan sonra carçıya əmr etdi ki, elan etsin: Peyğəmbər (s) təpənin başına çıxır, heç kim ona tərəf yaxınlaşmasın!

Əmmar Peyğəmbərin miniyini sürür, Hüzeyfə isə onlara yol göstərirdi. Bu zaman üzlərinə niqab bağlamış bir qrup öz miniklərini Əmmarın üstünə sürdülər. Əmmar onların miniyinin üzünə vurmağa başladı. Peyğəmbər (s) Hüzeyfəyə buyurdu: "Yolu göstərməyə davam et". Sonra Peyğəmbər (s) aşağı gəldi və Əmmara yaxınlaşıb buyurdu: Ey Əmmar, onları tanıdın?

–Miniklərin kimlərə məxsus olduğunu bilirəm. Lakin miniyin üzərində olanlar üzlərinə niqab bağlamışdılar.

–Peyğəmbər (s) buyurdu: Heç bilirsən onlar bu işlə nəyə nail olmaq istəyirdilər?

–Allah və Onun Rəsulu (s) daha yaxşı bilər.

Peyğəmbər (s) buyurdu:

–Onlar istəyirdilər ki, sənin miniyini hürküdərək Allahın Rəsulunu (s) təpədən yerə yıxsınlar.

Bu zaman Əmmar Peyğəmbərin səhabələrindən olan bir kişi ilə höcətləşməyə başladı və ona dedi: Səni Allaha and verirəm, de görüm, təpənin başına səhabələrdən neçə nəfər hücum etdi?

–On dörd nəfər.

–Əmmar dedi: Əgər səni də onlardan hesablasaq, on beş nəfər olurlar.

Peyğəmbər (s) on beş nəfərdən üç nəfərini günahsız saydı. Həmin üç səhabə deyirdilər: Allaha and olsun, biz nə Peyğəmbərin carçısının səsini eşitdik, nə də o biri səhabələrin məqsədini bilirdik.

Əmmar dedi: Mən şəhadət verirəm ki, qalan on iki səhabə Allah və onun Rəsulunun (s) dünyada və qiyamətdə düşmənləridir ("Müsnədu-Əhməd", 5/453).

2. Süyuti yazır: "Urvədən nəql olunmuş rəvayətdə deyilir ki, Peyğəmbər (s) Təbuk döyüşündən Mədinəyə qayıdarkən yolunu başqa bir səmtə saldı. Orada öz səhabələrindən bir neçəsi kələk işlədib Peyğəmbəri (s) yolun başında olan təpədən aşağı salmaq istədilər.

Peyğəmbər (s) Hüzeyfəyə buyurdu: "Ey Hüzeyfə, o qrupdan bir nəfəri də olsa, tanıdınmı?"

–Filan şəxsin və Filan şəxsin miniklərini tanıdım.

Peyğəmbər (s) buyurdu: “Gecənin yarısı, üzləri bağlı hücum etdilər. Heç bilirsənmi onlar kim idi və məqsədləri nə idi?"

–Yox, Allaha and olsun bilmirəm, ey Peyğəmbər!

–Onlar istəyirdilər ki, məni təpədən atsınlar.

Bu zaman Peyğəmbərin yaxınlığında olan səhabələr dedilər: Ya Rəsuləllah, niyə əmr etmirsən ki, onların boynunu vuraq?

Peyğəmbər (s) buyurdu: "İstəmirəm camaat desin ki, Məhəmməd (s) öz səhabələrini öldürdü".

Sonra Peyğəmbər (s) onların adlarını Əmmar və Hüzeyfəyə söylədi və onlara tapşırdı ki, söylədiklərimi sirr saxlayın" ("əl-Dürrül –Mənsur", 3/259).

3. İbn Kəsir yazır: "Əmmar və Hüzeyfə soruşdular: Ya Rəsuləllah, niyə əmr etmirsən ki, onları öldürək?

Peyğəmbər (s) buyurdu: “İstəmirəm camaat desin ki, Məhəmməd (s) öz səhabələrini öldürür" ("Təfsiru- İbni Kəsir", 2/322).

Əgər söylədiklərimizə diqqət etsəniz, görərsiniz ki, Peyğəmbəri (s) öldürmək istəyən və belə bir böyük günaha cəhd edən canilər, elə Peyğəmbəri-Əzəmin öz səhabləri olmuşdur. Hətta Peyğəmbərin (s) özü də onları səhabələri kimi tanıtdırmışdır. Həmçinin, İbn Kəsirdən nəql olunmuş rəvayətdə gəlmişdir: "İstəmirəm camaat desin ki, Məhəmməd (s) öz səhabələrini öldürür".

Müslim öz "Səhih"-ində Hüzeyfənin rəvayətinə işarə edir ki, Peyğəmbərin (s) səhabələrinin arasında münafiqlər var idi. Sonra o, həmin hadisəni xatırladır.

4. “Səhih Müslim”də yazılmışdır: "Hüzeyfədən nəql olunur ki, Peyğəmbər (s) buyurdu: "Mənim səhabələrimin arasında on iki nəfər münafiq var ki, onlardan səkkiz nəfəri dəvə iynənin deşiyindən keçməyənədək behiştə daxil olmayacaqlar" ("Səhuhi-Müslim", 8/122).

Ümumiyyətlə, bir çox müəlliflər öz kitablarında səhabələrin Peyğəmbəri (s) öldürməyə cəhd etdikləri kimi bir-birlərini öldürmək məqsədilə plan cızmaqlarını qeyd etmişlər. Baxmayaraq ki, bəzən çəkdikləri planı həyata keçirməmişlər. Necə ki, Həzrət Əlini (ə) öldürmək üçün çəkilmiş plana Səmani belə işarə edir: "...Şərif Ömər İbni İbrahim Heseynidən Kufə şəhərində soruşdum ki, Əbu Bəkrin "Xalid mə`mur olduğu işi yerinə yetirmədi" cümləsindən məqsədi nədir? O, belə cavab verdi: “Əbu Bəkr, Xalid İbni Vəlidi Məmur etdi ki, Əlini (ə) öldürsün. Sonra isə peşiman olub öz əmrini geri götürdü ("əl-Ənsab", 3. 95).

Sələfilər doğrudanmı sələfə iqtida etmişlər?

Sələfləriniz doğrudanmı Peyğəmbər (s) sünnəsini əsas alaraq yaşamışlar...?

P.S: Burdaca bi qeyd etməyimiz lap yerinə düşər.

MUHAMMED iBNEBDULVAHAB (LENETULLAH) yehudi imiş

“Washinqton Post” qəzetinin yaydığı məlumata görə ABŞ-ın Müdafiə Nazirliyi mütəxəssisləri tərəfindən yeni arxiv materialları dərc edilmişdir. ABŞ kəşfiyyatı Məhəmməd ibn Əbdül-Vəhabın milliyəti barəsində yeni sənədlər ortaya çıxarıb. Yeni sənədlərin məzmunu Məhəmməd ibn Əbdül-Vəhabın ərəb yox məhz yəhudi mənşəli olduğunu lazımı faktlarla sübuta yetirir. Sənəddə Məhəmməd ibn Əbdül-Vəhabın babasının Sefard yəhudilərindən olduğu və Bursa (Müasir Türkiyə) şəhərində anadan olduğu bildirilir. “Washinqton Post”-un yaydığı xəbərə istinadən Pentaqon rəsmiləri ingilis dilində beş cildlik İraqın Arxiv kitabxanalarından kitab nəşr ediblər. Bu sənədlərə əsasən Məhəmməd ibn Əbdül-Vəhabın babasının adının Süleyman yox Şülman olduğu bildirilir.

XVI əsrdə isə Şülmanın nəsli Sefard yəhudilərindən idi və onlar Türkiyədə yaşayıb, ticarətlə məşğul olurdular. Məhəmməd ibn Əbdül-Vəhabın babası “Kaballa” (əsası cadudan ibarət olan) məclislərinə görə günahlandırılıb və bundan sonra onun babası Dəməşqə köçmüşdür. O Dəməşqdə yəhudi olduğunu saqqal uzatmaq, çalma taxmaqla gizlətmişdir. Bir müddətdən sonra Məhəmmədin babası “Kaballa” ənənələrini yaşatdığına görə Dəməşq şəhərindən də qovulmuşdur. Ona görə qovulmuşdu ki, o vaxt Osmanlı imperiyasında bu ənənələr qadağan idi.


پیام رهبر انقلاب به مسلمانان جهان به مناسبت حج 1441 / 2020
We are All Zakzaky
conference-abu-talib
Əsrin Müqaviləsinə Yox Deyirik!